Miasto i Gmina Szczucin

Adres:

ul. 1- go Maja 39,
33-230 Szczucin
Tel/fax /14/ 643 63 81
whd@gddkia.gov.pl

Placówka powstała w 1982 r najpierw jako Izba Pamięci, która w miarę gromadzenia nowych i coraz ciekawszych eksponatów rozwijała się. Jej działalnośc i dobra opinia spowodowała, że została wpisana decyzją Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków – w maju 1992 r. do rejestru zabytków. Od stycznia 2005 roku dzięki współpracy GDDKiA, Urzędu Gminy w Szczucinie i Fundacji Ochrony Zabytków Drogownictwa, funkcjonuje jako Wydział Historii Drogownictwa. W Szczucinie znajduje się jedyne w Polsce muzeum drogownictwa Skromna ekspozycja mieściła się w jednej sali o pow. 12 m2. W miarę gromadzenia nowych i coraz ciekawszych eksponatów, ekspozycja rozrastała się w budynku, a skansen maszyn drogowych obok.
W muzeum gromadzone są pamiątki o tematach : izba regionalna, drogi, mosty, przyrządy pomiarowe, laboratorium drogowe, mundury służbowe pracowników drogownictwa, dokumenty, fotografie, legitymacje, świadectwa, listy gratulacyjne, nominacje, maszyny drogowe , narzędzia drogowe, portrety osób zasłużonych dla drogownictwa i mostownictwa, medale i odznaczenia państwowe, resortowe sztandary, puchary, zabytkowe tablice i symbole.

Zachęcamy do obejrzenia tych unikatowych w skali Europy ekspozycji.

Parafia w Szczucinie po raz pierwszy wzmiankowana jest w 1328 r., jednak powstała już w 2. poł. XIII w. Obecny kościół wzniesiony został na miejscu drewnianego z fundacji księdza Adama Miklaszewskiego, proboszcza szczucińskiego i kustosza pilickiego oraz jego brata Seweryna Miklaszewskiego, kanonika tarnowskiego. Prace przy budowie trwały od 1680 r. do pocz. XVIII w. Konsekracja świątyni miała miejsce w 1734 r. W 1795 r. kościół został uszkodzony przez pożar a następnie odbudowany. W latach 1864-73 został powiększony z fundacji Heleny Husarzewskiej o parę bocznych kaplic, przedsionek od wschodu oraz wieżę. W 1905 r. kościół ponownie rozbudowany o dwie nawy boczne według projektu Jana Sas-Zubrzyckiego. W 1944 r. został poważnie uszkodzony w wyniku działań wojennych, całkowitemu zniszczeniu uległa wtedy wieża, którą odbudowano w latach 1959-60.
Barokowy i neobarokowy. Murowany z cegły i kamienia. Pierwotnie jednonawowy, obecnie trójnawowy z prezbiterium zamkniętym ścianą prostą przy którym po bokach dwie przybudówki zakrystyjne. Nawa szersza prostokątna z wieżą od południa i obszernym przedsionkiem frontu. W prezbiterium sklepienie kolebkowe z lunetami, w nawie głównej strop kasetonowy, w nawach bocznych sklepienia krzyżowe, w zakrystii od północy sklepienie kolebkowo-krzyżowe z lunetami z bogatą dekoracją stiukową w formie ram ornamentalnych z 1680 r. Wnętrze rozczłonkowane pilastrami wspierającymi profilowane belkowanie. Na zewnątrz ściany o podziałach pilastrowo-ramowych. Fasada zachodnia trójosiowa, rozczłonkowana pilastrami, przedzielona gzymsem na dwie kondygnacje; w górnej nisza z rzeźbą św. Marii Magdaleny, w szczycie trójkątny spłaszczony przyczółek, po bokach którego spływy zakończone obeliskami. Fasada kruchty powtarza kompozycję elewacji, po bokach zwieńczenia posągi dwóch św. biskupów. Wieża o trzech zwężających się ku górze kondygnacjach, nakryta baniastym hełmem z wysmukłą iglicą. Nad prezbiterium i nawą dach dwuspadowy, kryty blachą z wieżyczką na sygnaturkę o barokowej formie, nad przybudówkami zakrystyjnymi pulpitowe.

Polichromia. Na sklepieniu i ścianach bocznych wykonana przez Karola Frycza w 1908 r. figuralna i ornamentalna w stylu Młodej Polski.
W prezbiterium na bocznych ścianach cztery kompozycje figuralne: od pn. Chrystus w Ogrójcu i Trójca Święta, od pd. Ukrzyżowanie i Zesłanie Ducha Świętego. Na ścianie nad ołtarzem głównym znów Trójca Święta. Na łuku tęczy symbol Hostii.
Ołtarze i sprzęty neorenesansowe i eklektyczne z 2. poł. XIX w. i początku XX w. W ołtarzu głównym obrazy: Matki Boskiej typu Tuchowskiej z w. XVI-XVII oraz Chrystus Ukrzyżowany i św. Maria Magdalena malowane około 1960 r. przez Stanisława Westwalewicza. Dwa ołtarze boczne: 1. z retabulum rokokowym oraz obrazem Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej z 2. poł. XVIII w.; 2. z obrazem Matki Boskiej Różańcowej ze Świętymi, barokowym z 1714 r. Prospekt organowy w ażurowej dekoracji snycerskiej, rokokowej z 2. poł. XVIII w. Trzy krucyfiksy barokowe z XVIII/XIX w. Epitafiia: 1. Katarzyny z Górków Stradomskiej (zm. 1665), marmurowe, w bogatej ramie dekoracyjnej, z herbami Prus i Półkozic; 2. Rydlów: Andrzeja (zm. 1852) i Gustawa (zm. 1876); 3. Karola Lis Rudnickiego, burmistrza m. Szczucina (zm. 1913); 4. ks. Tomasza Łączewskiego, proboszcza (zm. 1919). Na dzwonnicy gotycki dzwon z XV w.